آهسته می آمد ، آهسته می رفت و اگر هم صحبتش می شدی کم سخن می گفت. این ها نشانه های مردان بزرگ است.
هرچه فکر می کردی و هر چه می گفتی، سری به تایید تکان می داد و با مثالی یا جمله ای یا نوشته ای، تو را ادامه می داد. این ها نشانه های مردان با عزت است.
سنگی نبود از غرور بر سر راه ، جریانی آرام بود که اگر توان حرکت سنگی را داشت، دریغ نمی کرد. این ها نشانه های مردانِ عزیز است.
روحش شاد که عزیز بود، عزیز زیست و عزیز ماند.
جایش را در چهارباغمان، صندلی خالی گذاشته ایم، به یادش گوشه ای از دلبازترین دنجِ باغ.
